Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΛΑΛΟΝ ΥΔΩΡ

ΑΤΕΡΜΟΝΗ (και φαύλη) ΔΙΑΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ (παλιά μου τέχνη…) ΣΤΟΝ ΠΗΓΑΙΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ ΓΗ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ: 
(ένα συνονθύλευμα στίχων αγαπημένων ποιητών που διαβάζεται σε αίθουσες  με μιαν ελαφρά ευωδία ανθέων που ενώνονται με τα μυρωδικά αρωματισμένων Σιδωνίων νέων … τονίζοντας υπέρ το δέον το «μας γέρασαν προώρως, Γιώργο, το κατάλαβες;)



Οι ποιητές όπως πάντα θα γράφουν ωραία ποιήματα
προσπαθώντας, τουλάχιστον, μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
να κάνουν τη ζωή τους όπως την θέλουν,
ανεβαίνοντας ανάλαφρα ως τη διαύγεια των βυθών
όπου σελαγίζει ο δικός τους αστερίας,
τριγυρνώντας  μερόνυχτα  σε ορίζοντες λευκούς της αστραπής και του ονείρου!
Κι αν σου μιλούν με παραβολές και παραμύθια
για κοράλλια και μαργαριτάρια  και θησαυρούς ναυαγισμένων πλοίων,
κεχριμπάρια κι έβενους κι ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
Λαιστρυγόνες, Κύκλωπες και θυμωμένο Ποσειδώνα,
για ευτυχία και μέθη κι ενθουσιασμό ακόμη,
σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσας,
μες στο γδυτό νερό καβάλα στο μαΐστρο
λέξεις χλομές πληγωμένα ελεγεία

είναι γιατί

τ’ ακούς γλυκύτερα  κι η φρίκη δεν κουβεντιάζεται  γιατί είναι ζωντανή, 
γιατί είναι αμίλητη και προχωράει, σου δίνει το ωραίο ταξίδι, την Ιθάκη
μιαν επαλήθευση σχεδόν αιωνιότητας
κι έτσι σοφός που γίνεσαι με τόση πείρα,
με σκέψη υψηλή θα συλλογίζεσαι πως τούτα εδώ
που γράφουν οι ποιητές δεν είναι άλλο παρά εικόνες
που κεντούν στο δέρμα τους φυλακισμένοι ή πελαγίσιοι
και πιο βαθιά ένα ανθρώπινο αίσθημα
που ανοίγοντας τα φτερά στο στήθος των πραγμάτων,
στο στήθος των βαθιών ονείρων,
ματώνει ξεχύνοντας στους κόρφους του ήλιου τα μεθυστικά πουλιά…

Καθώς Ποίηση είναι

Μαγικός Χώρος μιας άλλης υπέρ αισθητής πραγματικότητας;
Λανθάνουσα αλλά κοινή ανθρώπινη ανάγκη για ουρανό
(που μπορεί όμως να είναι μπαξές γεμάτος αίμα);
Αντίδοτο κατά της φθοράς που κάνει -για λίγο –
να μη νοιώθεται η πληγή από το φρικτό μαχαίρι του χρόνου;
Υπεροψία και μέθη αλλά μάλλον με κατανόηση της ματαιότητας των μεγαλείων;
Μελαγχολία, Μοναξιά, Νοσταλγία, εν Φαντασία και Λόγω, των ποιητών;
Φενάκη, Φρεναπάτη, ενθύμια φρίκης; Κύμβαλο αλαλάζον;
Μικρή Ασυμφωνία εις Α μείζον μόνο γιατί μ' αγάπησες;
Γιαλό γιαλό να φεύγουμε κσι άντε!
Να λέμε όλο για μάτια όλο για μάτια...
Και με λίγο βοριά και λίγο λεβάντε κύμα το κύμα...
κομμάτια πέτρες τα λόγια των θεών κομμάτια πέτρες τ' αποσπάσματα του Ηράκλειτου...

Αχ, αυτοί οι ποιητές,
που αποσπώντας μια λέξη απ’ το σωρό,
καταργούν γη κι ουρανό κι αφήνουν μόνο ένα ουζερί,
για ένα πιοτό για ένα τραγούδι για ένα χορό

κ' εσύ να περνάς απ' έξω…

Αχ αυτοί οι Ποιητές
Κληρονόμοι πουλιών;
Που πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάνε
για να ελέγχουν τα αστέρια και να μας δείχνουν το δρόμο;
Τα ερωτήματα αυτά που οι ίδιοι οι ποιητές θέτουν (στον εαυτό τους πρώτα...)
είναι τόσο παλιά όσο και η ίδια η ποίηση...
Ατέλειωτες αρμαθιές Αντικλείδια
για ν' ανοίξουν την πόρτα της ποίησης!
Μα ή ποίηση είναι μία πόρτα ανοιχτή!
Τώρα, τι θα γίνουμε χωρίς βαρβάρους;
Ω ας ήμουν ακόμη βοσκός εις τα όρη!!!

Έτσι, βαδίζεις σε μιαν έρημο. Ακούς ένα πουλί να κελαηδάει.
Όσο κι αν είναι απίθανο να εκκρεμεί ένα πουλί μέσα στην έρημο,
ωστόσο εσύ είσαι υποχρεωμένος να του φτιάξεις ένα δένδρο.
Αυτό είναι το Ποίημα!..
(αποφαίνεται η Κική Δημουλά ενώ στο συνονθύλευμα των ορισμών που προηγήθηκαν έβαλαν το μεράκι τους οι: Σαχτούρης, Καβάφης, Καρούζος, Καρυωτάκης Πολυδούρη, Σκαρίμπας, Ελύτης, Ρίτσος, Παυλόπουλος, Γκόρπας, Παπαδιαμάντης - μπορεί και άλλοι που μου διαφεύγουν αυτή τη στιγμή …)



Μα ποιος μπορεί να παίζει ως το τέλος αυτό το παιχνίδι των λέξεων;


 [ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ή επαναλαμβάνεται ως φαύλος κύκλος με ελευθέρους συνειρμούς  στίχων έτσι όπως θα επανέρχονται οι εικόνες τους, γόρδιος χρησμός μαγικού ρεαλισμού και Νόστιμον Ήμαρ… στην Ωγυγία της Ποίησης, το Μαγικό εκείνο χώρο στον οποίο αποτυπώνεται η λανθάνουσα έστω, κοινή όμως ανθρώπινη ανάγκη για ουρανό – ART by PYGAR Moonlit Fairy]

Σχόλια