Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΛΑΛΟΝ...

ΑΤΕΡΜΟΝΗ (και φαύλη) ΔΙΑΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ (παλιά μου τέχνη…) ΣΤΟΝ ΠΗΓΑΙΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ ΓΗ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ: 
(ένα συνονθύλευμα στίχων αγαπημένων ποιητών που διαβάζεται σε αίθουσες  με μιαν ελαφρά ευωδία ανθέων που ενώνονται με τα μυρωδικά αρωματισμένων Σιδωνίων νέων … τονίζοντας υπέρ το δέον το «μας γέρασαν προώρως, Γιώργο, το κατάλαβες;)



Οι ποιητές όπως πάντα θα γράφουν ωραία ποιήματα
προσπαθώντας, τουλάχιστον, μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
να κάνουν τη ζωή τους όπως την θέλουν,
ανεβαίνοντας ανάλαφρα ως τη διαύγεια των βυθών
όπου σελαγίζει ο δικός τους αστερίας,
τριγυρνώντας  μερόνυχτα  σε ορίζοντες λευκούς της αστραπής και του ονείρου!
Κι αν σου μιλούν με παραβολές και παραμύθια
για κοράλλια και μαργαριτάρια  και θησαυρούς ναυαγισμένων πλοίων,
κεχριμπάρια κι έβενους κι ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
Λαιστρυγόνες, Κύκλωπες και θυμωμένο Ποσειδώνα,
για ευτυχία και μέθη κι ενθουσιασμό ακόμη,
σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσας,
μες στο γδυτό νερό καβάλα στο μαΐστρο
λέξεις χλομές πληγωμένα ελεγεία

είναι γιατί

τ’ ακούς γλυκύτερα  κι η φρίκη δεν κουβεντιάζεται  γιατί είναι ζωντανή, 
γιατί είναι αμίλητη και προχωράει, σου δίνει το ωραίο ταξίδι, την Ιθάκη
μιαν επαλήθευση σχεδόν αιωνιότητας
κι έτσι σοφός που γίνεσαι με τόση πείρα,
με σκέψη υψηλή θα συλλογίζεσαι πως τούτα εδώ
που γράφουν οι ποιητές δεν είναι άλλο παρά εικόνες
που κεντούν στο δέρμα τους φυλακισμένοι ή πελαγίσιοι
και πιο βαθιά ένα ανθρώπινο αίσθημα
που ανοίγοντας τα φτερά στο στήθος των πραγμάτων,
στο στήθος των βαθιών ονείρων,
ματώνει ξεχύνοντας στους κόρφους του ήλιου τα μεθυστικά πουλιά…

Καθώς Ποίηση είναι

Μαγικός Χώρος μιας άλλης υπέρ αισθητής πραγματικότητας;
Λανθάνουσα αλλά κοινή ανθρώπινη ανάγκη για ουρανό
(που μπορεί όμως να είναι μπαξές γεμάτος αίμα);
Αντίδοτο κατά της φθοράς που κάνει -για λίγο –
να μη νοιώθεται η πληγή από το φρικτό μαχαίρι του χρόνου;
Υπεροψία και μέθη αλλά μάλλον με κατανόηση της ματαιότητας των μεγαλείων;
Μελαγχολία, Μοναξιά, Νοσταλγία, εν Φαντασία και Λόγω, των ποιητών;
Φενάκη, Φρεναπάτη, ενθύμια φρίκης; Κύμβαλο αλαλάζον;
Μικρή Ασυμφωνία εις Α μείζον μόνο γιατί μ' αγάπησες;
Γιαλό γιαλό να φεύγουμε κσι άντε!
Να λέμε όλο για μάτια όλο για μάτια...
Και με λίγο βοριά και λίγο λεβάντε κύμα το κύμα...

κομμάτια πέτρες τα λόγια των θεών κομμάτια πέτρες τ' αποσπάσματα του Ηράκλειτου... 

Αχ, αυτοί οι ποιητές,
που αποσπώντας μια λέξη απ’ το σωρό,
καταργούν γη κι ουρανό κι αφήνουν μόνο ένα ουζερί,
για ένα πιοτό για ένα τραγούδι για ένα χορό

κ' εσύ να περνάς απ' έξω…

Αχ αυτοί οι Ποιητές
Κληρονόμοι πουλιών;
Που πρέπει έστω και με σπασμένα φτερά να πετάνε
για να ελέγχουν τα αστέρια και να μας δείχνουν το δρόμο;
Τα ερωτήματα αυτά που οι ίδιοι οι ποιητές θέτουν (στον εαυτό τους πρώτα...)
είναι τόσο παλιά όσο και η ίδια η ποίηση...
Ατέλειωτες αρμαθιές Αντικλείδια
για ν' ανοίξουν την πόρτα της ποίησης!
Μα ή ποίηση είναι μία πόρτα ανοιχτή!
Τώρα, τι θα γίνουμε χωρίς βαρβάρους;
Ω ας ήμουν ακόμη βοσκός εις τα όρη!!!

Έτσι, βαδίζεις σε μιαν έρημο. Ακούς ένα πουλί να κελαηδάει.
Όσο κι αν είναι απίθανο να εκκρεμεί ένα πουλί μέσα στην έρημο,
ωστόσο εσύ είσαι υποχρεωμένος να του φτιάξεις ένα δένδρο.
Αυτό είναι το Ποίημα!..
(αποφαίνεται η Κική Δημουλά ενώ στο συνονθύλευμα των ορισμών που προηγήθηκαν έβαλαν το μεράκι τους οι: Σαχτούρης, Καβάφης, Καρούζος, Καρυωτάκης Πολυδούρη, Σκαρίμπας, Ελύτης, Ρίτσος, Παυλόπουλος, Γκόρπας, Παπαδιαμάντης - μπορεί και άλλοι που μου διαφεύγουν αυτή τη στιγμή …)

Μα ποιος μπορεί να παίζει ως το τέλος αυτό το παιχνίδι των λέξεων;

 [ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ή επαναλαμβάνεται ως φαύλος κύκλος με ελευθέρους συνειρμούς  στίχων έτσι όπως θα επανέρχονται οι εικόνες τους, γόρδιος χρησμός μαγικού ρεαλισμού και Νόστιμον Ήμαρ… στην Ωγυγία της Ποίησης, το Μαγικό εκείνο χώρο στον οποίο αποτυπώνεται η λανθάνουσα έστω, κοινή όμως ανθρώπινη ανάγκη για ουρανό]

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΘΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΩ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ ΛΕΥΚΟΣ; ΣΤΑ ΣΥΜΦΡΑΖΟΜΕΝΑ ΧΡΥΣΗΣ ΑΝΤΑΥΓΕΙΑΣ ΟΝΕΙΡΟΥ ΜΙΚΡΟ ΑΣΠΡΟ ΠΑΝΙ ΠΟΘΟΥ ΣΕΡΓΙΑΝΙΖΕΙ

ΦΥΣΑΕΙ ΟΜΗΡΙΚΗ ΑΥΓΗ ΣΤΟ ΡΟΔΟΠΕΤΑΛΟ ΠΟΙΗΜΑ καρτερία κόκκινο κοράλλι αμφιβολία δρυοκολάπτης κυκλάμινου δροσοσταλιά κόκκινης κλωστής στην ανέμη της φαντασίας των ποιητών


πλην ο αφαλός της μοναξιάς υποτελούς αιδοίου ομοιοπαθητική αναμόχλευση εκείνης της κόκκινης πεταλούδας των αγρών με τα φτερά της καστανιέτες στο χορό των λουλουδιών

θα κυκλοφορήσω στα χέρια σου λευκός; οι παλάμες μου θα γιομίσουν άστρα; το πράσινο φως της πιο μακρινής κατάφασης αργεί; σιωπή και ποίηση εικόνες χιαστί σαν παραμύθι σκιάς ανέμων μετάξι σιωπής αιώνων σαν ρέμβη μηδέν αστέρων

στα συμφραζόμενα χρυσής ανταύγειας ονείρου μικρό άσπρο πανί πόθου σεργιανίζει

[8η Χρυσηίδα Ρέμβης από ανέκδοτη συλλογή Τάσου Κάρτα Πλύνε Βάλε Λέξεις ν’ αποκρυσταλλώσεις Όνειρα στο Υπερώο το Μεταφυσικό - Ατέλειωτο Ποίημα πολύφημης (από)Στροφής – και με ΚΛΙΚ στην εικόνα ARTbyCatrin Welz-Stein   κι άλλοι  Περίακτοι Συνειρμοί Οδοφράγματος Σιωπής:    επιπλέοντα υλικά υπέρτιτλων κι ύφαλοι στίχοι μ’ άλλο στιχοπουκάμισο κάθε φορά]

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΕΡΑΣΤΙΚΟ ΟΝΕΙΡΟ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΛΕΞΗΣ

μόνος έμεινα με το μαχαίρι και τη νύχτα γύρω από μια σκιά υδροχόου άνοιξης μέχρι το πετσί της μοναξιάς της κόμοδης ποια ηδονή του ιμπρεσιονισμού ασπρόμαυρου τοπίου; σε ποιον ιστό του μέλλοντος σκύβαλο παραλήρημα; τι με φιλεύει η αναμονή που έχω κλωσήσει; κεραυνοβόλα σύμπτωση έρωτα και πηλού…



εκ των υστέρων εισβάλλουνε σε φόντο μπλάβο μυθικό γαλάζιοι πόθοι με την περαστική ματαιοδοξία τους πείσματα νηπενθή στη μισάνοιχτη ρέμβη τους, τελεία και παύλα ευπρεπής- Αίμονας, Οιδίποδας κι άλλοι μασκοφόροι  «εὐθύς νέοι ὄντες», «παρά γνώμην κινδυνευταί» τέτοιοι  εμείς γεννηθήκαμε…  «γένοιτο μεντάν χατέρω καλῶς ἔχον» δια «ἐλέου καί φόβου» κάθαρση

μόνος έμεινα με το μαχαίρι και τη νύχτα σκύβαλο παραλήρημα υδροχόου άνοιξης

[5η Χρυσηίδα Ρέμβης από ανέκδοτη συλλογή Τάσου Κάρτα Πλύνε Βάλε Λέξεις ν’ αποκρυσταλλώσεις Όνειρα στο Υπερώο το Μεταφυσικό - Ατέλειωτο Ποίημα πολύφημης (από)Στροφής – και με ΚΛΙΚ στον πίνακα της Φωτεινής Χαμιδιελή κι άλλοι  Περίακτοι Συνειρμοί Οδοφράγματος Σιωπής:    επιπλέοντα υλικά υπέρτιτλων κι…

ΣΥΝΑΞΗ ΜΟΝΑΞΙΑΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΙΣ ΤΟ ΘΕΑΘΗΝΑΙ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ (πόθος αναστενάρης που κάπως ξέρει από μελαγχολία)

μας χωρίζουν άμαχες λέξεις εκατομμύρια έτη φωτός ετοιμόρροπη σιωπή, εύφημη χρεία στιχάκια αλληλέγγυα στην ποιητική τους αναδίπλωση στιγμές με τη λάμψη της αστραπής αιώνες με τη σφοδρότητα της καταιγίδας άπω βούκινο ερημίας έσω


με υποτάσσει η πεμπτουσία των ανατροπών με διαπερνάει σειρήνα Φαντασίας και Λόγου ποιήματα μηρυκάζουν άλλα ποιήματα, γραμμική άβατων στίχων στ΄ άδυτο περιθώριο άλλων στίχων προτρέχει

κύκνειοι κάλυκες οργασμού  λάμνουν τη μεροληψία τους εις τι θεαθήναι των λέξεων 

πόθος αναστενάρης μέσα σ’ άλλους πόθους που κάπως ξέρει από μελαγχολία…

 11η Χρυσηίδα Ρέμβης από ανέκδοτη συλλογή Τάσου Κάρτα Πλύνε Βάλε Λέξεις ν’ αποκρυσταλλώσεις Όνειρα στο Υπερώο το Μεταφυσικό - Ατέλειωτο Ποίημα πολύφημης (από)Στροφής – και με ΚΛΙΚ στον πίνακα  ROMANCE WORKS by Carol Cavalaris κι άλλοι  Περίακτοι Συνειρμοί Οδοφράγματος Σιωπής:    επιπλέοντα υλικά υπέρτιτλων κι ύφαλοι στίχοι μ’ άλλο στιχοπουκάμισο κάθε φορά]

ΤΥΠΟΣ ΤΩΝ ΗΛΩΝ ΑΠΟ ΜΥΡΙΑΔΕΣ ΙΑΧΕΣ ΣΙΩΠΗΣ

έρχεσαι από μακρινούς ορίζοντες περνάς και χάνεσαι στην ανατολή κάποτε θα σταθείς και θα κλέψω τη δίνη του ίσκιου σου- ρίμα υποταγμένη στη μεταφυσική αφανούς γεωμετρίας στίχων, φτεροδύναμες σπονδές νεύοντας «εις πέδον κάρα»


στα διάσελα του ιάμβου σ’ αυτό ή σ’ άλλο ποίημα επτά πλέθρα έπιασε πέφτοντας ο στίχος
θα χαθούν επιθυμίες σε μια γκρίζα χασμωδία; πείσματα νηπενθή στην πλανόδια ομορφιά των κρίνων περιούσια κατακλείδα που η αναμονή έχει σμιλέψει
 «έρως ανίκατε μάχαν» σε κυνηγούν ερινύες συνήθειας στη γαλάζια υδατογραφία

[5η Χρυσηίδα Ρέμβης από ανέκδοτη συλλογή Τάσου Κάρτα Πλύνε Βάλε Λέξεις ν’ αποκρυσταλλώσεις Όνειρα στο Υπερώο το Μεταφυσικό - Ατέλειωτο Ποίημα πολύφημης (από)Στροφής – και με ΚΛΙΚ στον πίνακα  COSMOSUE Edge of Insanity κι άλλοι  Περίακτοι Συνειρμοί Οδοφράγματος Σιωπής:    επιπλέοντα υλικά υπέρτιτλων κι ύφαλοι στίχοι μ’ άλλο στιχοπουκάμισο κάθε φορά]

ΣΕ ΠΟΙΑΝΟΥ ΟΝΕΙΡΟ ΜΕΣΑ ΕΙΜΑΙ, ΕΙΣΑΙ ΑΡΑΓΕ (σ’ άλλων ερωτευμένων τα νικηφόρα όνειρα θ’ ανταμώνουμε κυματισμούς ηδονικών βλεμμάτων):

αν όλα τούτα είναι σκιές, εμείς πού είμαστε τάχα; κι ο έρωτας, το ποίημα, η αγωνία του η κρυφή πού απαγκιάζουν έξω απ’ το αμπάρι τους; ρόδινου ονείρου δόλια μάνα πεταλίδα στην αφάνα παλίνδρομου βράχου σείστρο του ανέμου όλη τη νύχτα σαν αγαπιέσαι στου ουράνιου τόξου τις λιόκαλες σπονδές σκύβαλο παραλήρημα φυλλοβόλου λόγου περίακτοι συμβολισμοί αείφυλλων γυναικών- επιδείνωση άστατου ποιήματος


σημαδιακές κουβέντες όστρια μοναξιά στα μάτια σου τα χρόνια λόγια τα πάθη λάθη σε χέρια γυρίζουν και προπορεύονται απ’ την ανέμη των ποιητών
σ’ άλλων ερωτευμένων τα νικηφόρα όνειρα  θ’ ανταμώνουμε κυματισμούς ηδονικών βλεμμάτων

[12η Χρυσηίδα Ρέμβης από ανέκδοτη συλλογή Τάσου Κάρτα Πλύνε Βάλε Λέξεις ν’ αποκρυσταλλώσεις Όνειρα στο Υπερώο το Μεταφυσικό - Ατέλειωτο Ποίημα πολύφημης (από)Στροφής – και με ΚΛΙΚ στον πίνακα byFiona Watson κι άλλοι  Περίακτοι Συνειρμοί Οδοφράγματος Σιωπής:    επιπλέοντα υλικά υπέρτιτλων κι ύφαλοι στίχοι μ’ άλλο στιχοπουκάμισο κάθε φορά]