Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΜΗΚΟΣ ΧΡΩΜΑΤΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΜΗ ΤΩΝ ΣΤΙΧΩΝ (την προσωματική περίοδο του ποιήματος…):

ό,τι χάνεις σε ζωή στύβοντας έμπνευση και σεκλέτια μεταγγίζει προς τα μέσα το σπόρο το καλό τον χερουβίμ: οιωνοί με τις φτερούγες της κραυγής τους ανοιχτές οιονεί σιωπή μαρμαρένια κατακλείδα στον ίδιο παρά φύσιν στίχο…



τρέχον σώμα πρόσω ηρέμα

κάγχασε μέσα απ’ το ακουστικό κοχύλι του ουραγός πρίγκιπας βασιλιάς των χορευτών της λίμπιντο
ακόρεστη δίψα ανάμνησης χρωμάτων νοσταλγία που αποφανατίστηκε όμαιμη σ’ ένα αμίλητο κορμί ως τα πλάτη ηχηρών ανέμων
άνοιξες διάπλατα λέξεις πόδια κλαδιά μαινάδα αμέτρητες φορές και ποίημα μία

[13η Χρυσηίδα Ρέμβης από ανέκδοτη συλλογή Τάσου Κάρτα Πλύνε Βάλε Λέξεις ν’ αποκρυσταλλώσεις Όνειρα στο Υπερώο το Μεταφυσικό - Ατέλειωτο Ποίημα πολύφημης (από)Στροφής – και με ΚΛΙΚ στο κολάζ  κ ART ά  SOS.  κι άλλοι  Περίακτοι Συνειρμοί Οδοφράγματος Σιωπής:    επιπλέοντα υλικά υπέρτιτλων κι ύφαλοι στίχοι μ’ άλλο στιχοπουκάμισο κάθε φορά]
Πρόσφατες αναρτήσεις

ΣΕ ΠΟΙΑΝΟΥ ΟΝΕΙΡΟ ΜΕΣΑ ΕΙΜΑΙ, ΕΙΣΑΙ ΑΡΑΓΕ (σ’ άλλων ερωτευμένων τα νικηφόρα όνειρα θ’ ανταμώνουμε κυματισμούς ηδονικών βλεμμάτων):

αν όλα τούτα είναι σκιές, εμείς πού είμαστε τάχα; κι ο έρωτας, το ποίημα, η αγωνία του η κρυφή πού απαγκιάζουν έξω απ’ το αμπάρι τους; ρόδινου ονείρου δόλια μάνα πεταλίδα στην αφάνα παλίνδρομου βράχου σείστρο του ανέμου όλη τη νύχτα σαν αγαπιέσαι στου ουράνιου τόξου τις λιόκαλες σπονδές σκύβαλο παραλήρημα φυλλοβόλου λόγου περίακτοι συμβολισμοί αείφυλλων γυναικών- επιδείνωση άστατου ποιήματος


σημαδιακές κουβέντες όστρια μοναξιά στα μάτια σου τα χρόνια λόγια τα πάθη λάθη σε χέρια γυρίζουν και προπορεύονται απ’ την ανέμη των ποιητών
σ’ άλλων ερωτευμένων τα νικηφόρα όνειρα  θ’ ανταμώνουμε κυματισμούς ηδονικών βλεμμάτων

[12η Χρυσηίδα Ρέμβης από ανέκδοτη συλλογή Τάσου Κάρτα Πλύνε Βάλε Λέξεις ν’ αποκρυσταλλώσεις Όνειρα στο Υπερώο το Μεταφυσικό - Ατέλειωτο Ποίημα πολύφημης (από)Στροφής – και με ΚΛΙΚ στον πίνακα byFiona Watson κι άλλοι  Περίακτοι Συνειρμοί Οδοφράγματος Σιωπής:    επιπλέοντα υλικά υπέρτιτλων κι ύφαλοι στίχοι μ’ άλλο στιχοπουκάμισο κάθε φορά]

ΣΥΝΑΞΗ ΜΟΝΑΞΙΑΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΙΣ ΤΟ ΘΕΑΘΗΝΑΙ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ (πόθος αναστενάρης που κάπως ξέρει από μελαγχολία)

μας χωρίζουν άμαχες λέξεις εκατομμύρια έτη φωτός ετοιμόρροπη σιωπή, εύφημη χρεία στιχάκια αλληλέγγυα στην ποιητική τους αναδίπλωση στιγμές με τη λάμψη της αστραπής αιώνες με τη σφοδρότητα της καταιγίδας άπω βούκινο ερημίας έσω


με υποτάσσει η πεμπτουσία των ανατροπών με διαπερνάει σειρήνα Φαντασίας και Λόγου ποιήματα μηρυκάζουν άλλα ποιήματα, γραμμική άβατων στίχων στ΄ άδυτο περιθώριο άλλων στίχων προτρέχει

κύκνειοι κάλυκες οργασμού  λάμνουν τη μεροληψία τους εις τι θεαθήναι των λέξεων 

πόθος αναστενάρης μέσα σ’ άλλους πόθους που κάπως ξέρει από μελαγχολία…

 11η Χρυσηίδα Ρέμβης από ανέκδοτη συλλογή Τάσου Κάρτα Πλύνε Βάλε Λέξεις ν’ αποκρυσταλλώσεις Όνειρα στο Υπερώο το Μεταφυσικό - Ατέλειωτο Ποίημα πολύφημης (από)Στροφής – και με ΚΛΙΚ στον πίνακα  ROMANCE WORKS by Carol Cavalaris κι άλλοι  Περίακτοι Συνειρμοί Οδοφράγματος Σιωπής:    επιπλέοντα υλικά υπέρτιτλων κι ύφαλοι στίχοι μ’ άλλο στιχοπουκάμισο κάθε φορά]

ΤΥΠΟΣ ΤΩΝ ΗΛΩΝ ΑΠΟ ΜΥΡΙΑΔΕΣ ΙΑΧΕΣ ΣΙΩΠΗΣ

έρχεσαι από μακρινούς ορίζοντες περνάς και χάνεσαι στην ανατολή κάποτε θα σταθείς και θα κλέψω τη δίνη του ίσκιου σου- ρίμα υποταγμένη στη μεταφυσική αφανούς γεωμετρίας στίχων, φτεροδύναμες σπονδές νεύοντας «εις πέδον κάρα»


στα διάσελα του ιάμβου σ’ αυτό ή σ’ άλλο ποίημα επτά πλέθρα έπιασε πέφτοντας ο στίχος
θα χαθούν επιθυμίες σε μια γκρίζα χασμωδία; πείσματα νηπενθή στην πλανόδια ομορφιά των κρίνων περιούσια κατακλείδα που η αναμονή έχει σμιλέψει
 «έρως ανίκατε μάχαν» σε κυνηγούν ερινύες συνήθειας στη γαλάζια υδατογραφία

[5η Χρυσηίδα Ρέμβης από ανέκδοτη συλλογή Τάσου Κάρτα Πλύνε Βάλε Λέξεις ν’ αποκρυσταλλώσεις Όνειρα στο Υπερώο το Μεταφυσικό - Ατέλειωτο Ποίημα πολύφημης (από)Στροφής – και με ΚΛΙΚ στον πίνακα  COSMOSUE Edge of Insanity κι άλλοι  Περίακτοι Συνειρμοί Οδοφράγματος Σιωπής:    επιπλέοντα υλικά υπέρτιτλων κι ύφαλοι στίχοι μ’ άλλο στιχοπουκάμισο κάθε φορά]

ΜΙΛΩ ΜΙΑΝ ΑΛΛΗ ΓΛΩΣΣΑ ΔΙΑΜΕΛΙΖΟΝΤΑΣ ΙΜΑΤΙΑ ΠΡΟΣΧΗΜΑΤΑ (ανάμεσα σε μια σκέψη κι ένα φιλί ερήμην)

βουβά μεσάνυχτα καταπέλτης γης ουρανού σήμερα δικός και αύριο ξένος εχθρός και φίλος πέτρα σκληρή και πούπουλο «φυγάς κατελθών» «θετικός σα μεταφυσική» σ’ άφυλλο δένδρο


μιλώ μιαν άλλη γλώσσα διαμελίζοντας ιμάτια προσχήματα- Ποίημα καρποφόρο, σαρκοφάγο Ποίημα αυτοαναιρούμενο υποφαινόμενο αυτόχρημα καθρέφτης λόγου
επιμύθιο ήβης αντιθέτων φόβου: στάθηκα μετέωρος ανάμεσα σε μια σκέψη κι ένα φιλί ερήμην

γυμνό σύρμα θάλασσας πουλιών  στ’ αυτόφωρο «μου λείπεις ποίημα

[9η Χρυσηίδα Ρέμβης από ανέκδοτη συλλογή Τάσου Κάρτα Πλύνε Βάλε Λέξεις ν’ αποκρυσταλλώσεις Όνειρα στο Υπερώο το Μεταφυσικό - Ατέλειωτο Ποίημα πολύφημης (από)Στροφής – και με ΚΛΙΚ στο κολάζ μαύρων συμπληγάδων Νικιτάκη και κ ARTά SOS κι άλλοι  Περίακτοι Συνειρμοί Οδοφράγματος Σιωπής:    επιπλέοντα υλικά υπέρτιτλων κι ύφαλοι στίχοι μ’ άλλο στιχοπουκάμισο κάθε φορά]

ΘΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΩ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ ΛΕΥΚΟΣ; ΣΤΑ ΣΥΜΦΡΑΖΟΜΕΝΑ ΧΡΥΣΗΣ ΑΝΤΑΥΓΕΙΑΣ ΟΝΕΙΡΟΥ ΜΙΚΡΟ ΑΣΠΡΟ ΠΑΝΙ ΠΟΘΟΥ ΣΕΡΓΙΑΝΙΖΕΙ

ΦΥΣΑΕΙ ΟΜΗΡΙΚΗ ΑΥΓΗ ΣΤΟ ΡΟΔΟΠΕΤΑΛΟ ΠΟΙΗΜΑ καρτερία κόκκινο κοράλλι αμφιβολία δρυοκολάπτης κυκλάμινου δροσοσταλιά κόκκινης κλωστής στην ανέμη της φαντασίας των ποιητών


πλην ο αφαλός της μοναξιάς υποτελούς αιδοίου ομοιοπαθητική αναμόχλευση εκείνης της κόκκινης πεταλούδας των αγρών με τα φτερά της καστανιέτες στο χορό των λουλουδιών

θα κυκλοφορήσω στα χέρια σου λευκός; οι παλάμες μου θα γιομίσουν άστρα; το πράσινο φως της πιο μακρινής κατάφασης αργεί; σιωπή και ποίηση εικόνες χιαστί σαν παραμύθι σκιάς ανέμων μετάξι σιωπής αιώνων σαν ρέμβη μηδέν αστέρων

στα συμφραζόμενα χρυσής ανταύγειας ονείρου μικρό άσπρο πανί πόθου σεργιανίζει

[8η Χρυσηίδα Ρέμβης από ανέκδοτη συλλογή Τάσου Κάρτα Πλύνε Βάλε Λέξεις ν’ αποκρυσταλλώσεις Όνειρα στο Υπερώο το Μεταφυσικό - Ατέλειωτο Ποίημα πολύφημης (από)Στροφής – και με ΚΛΙΚ στην εικόνα ARTbyCatrin Welz-Stein   κι άλλοι  Περίακτοι Συνειρμοί Οδοφράγματος Σιωπής:    επιπλέοντα υλικά υπέρτιτλων κι ύφαλοι στίχοι μ’ άλλο στιχοπουκάμισο κάθε φορά]

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΕΡΑΣΤΙΚΟ ΟΝΕΙΡΟ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΛΕΞΗΣ

μόνος έμεινα με το μαχαίρι και τη νύχτα γύρω από μια σκιά υδροχόου άνοιξης μέχρι το πετσί της μοναξιάς της κόμοδης ποια ηδονή του ιμπρεσιονισμού ασπρόμαυρου τοπίου; σε ποιον ιστό του μέλλοντος σκύβαλο παραλήρημα; τι με φιλεύει η αναμονή που έχω κλωσήσει; κεραυνοβόλα σύμπτωση έρωτα και πηλού…



εκ των υστέρων εισβάλλουνε σε φόντο μπλάβο μυθικό γαλάζιοι πόθοι με την περαστική ματαιοδοξία τους πείσματα νηπενθή στη μισάνοιχτη ρέμβη τους, τελεία και παύλα ευπρεπής- Αίμονας, Οιδίποδας κι άλλοι μασκοφόροι  «εὐθύς νέοι ὄντες», «παρά γνώμην κινδυνευταί» τέτοιοι  εμείς γεννηθήκαμε…  «γένοιτο μεντάν χατέρω καλῶς ἔχον» δια «ἐλέου καί φόβου» κάθαρση

μόνος έμεινα με το μαχαίρι και τη νύχτα σκύβαλο παραλήρημα υδροχόου άνοιξης

[5η Χρυσηίδα Ρέμβης από ανέκδοτη συλλογή Τάσου Κάρτα Πλύνε Βάλε Λέξεις ν’ αποκρυσταλλώσεις Όνειρα στο Υπερώο το Μεταφυσικό - Ατέλειωτο Ποίημα πολύφημης (από)Στροφής – και με ΚΛΙΚ στον πίνακα της Φωτεινής Χαμιδιελή κι άλλοι  Περίακτοι Συνειρμοί Οδοφράγματος Σιωπής:    επιπλέοντα υλικά υπέρτιτλων κι…

ΜΑΡΣΙΠΟΣ ΠΟΣΙΜΟΥ ΧΡΥΣΟΥ: πέντ’ άρτους Ποίησης δώσε ημίν σήμερον…

ΣΤΑ ΔΙΑΣΕΛΑ ΤΟΥ ΙΑΜΒΟΥ Σ’ ΑΥΤΟ ή Σ’ ΑΛΛΟ ΠΟΙΗΜΑ ΕΠΤΑ ΠΛΕΘΡΑ ΕΠΙΑΣΕ ΠΕΦΤΟΝΤΑΣ Ο ΣΤΙΧΟΣ: τόσα χρόνια μέρες και νύχτες και πορφυρά μεσημέρια γράφω και ξαναγράφω αυτόν το Φαύλο Δούρειο Στίχο Λευκή και Απρόσιτη Παρομοίωση σαν την αμείλικτη σιωπή στο αναφορικό φεγγαρόφωτο… απλή σκέψη πτερόεντος λόγου άμεμπτων συμβολισμών


μα ένα παιδί ζωηρό, φανατικό για γράμματα «α δεν μ’ αρέσει το τετράστιχο αυτό…» φωνάζει μέσα μου
γράφω και ξαναγράφω αυτόν το Φαύλο Στίχο Ομοιοκαταληξίες Χρυσηίδων Σιωπής άνω σχώμεν ευσεβείς πόθους όλο ανεβαίνοντας ακάλυπτους στίχους κι όλο ξοδεύοντας μαγικές εικόνες ουρανό έρμαιο επέκεινα λερναίας εμμονής στην Άτροπο επιθυμία την πρεσβυτέρα των Ποιητών με ΚΛΙK εδώ
https://marsipos5art.blogspot.gr/

Λερωμένη Φωλιά Χαμένων Στίχων Τάσου Κάρτα

(Σκεύη Ηδονής που βγάζουν το φίδι απ’ την τρύπα, γιατί είναι η σειρά σου να καγχάσεις τη λαγνεία των αντιφάσεων του λόγου – Στα καπούλια νωπή σκόνη καλπασμού):

ΕΡΜΑΙΟ ΕΠΕΚΕΙΝΑ ΛΕΡΝΑΙΑΣ ΕΜΜΟΝΗΣ: όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει λυρισμό και ωραία λόγια – να κρυβόμαστε πίσω απ’ τις εικόνες των ΛΕΞΕΩΝ μας στην άκρη του νήματος θρυαλλίδα από σιωπής λυρικός αντικατοπτρισμός ανέμου  μεταφυσικής επιθυμίας, μέθη ενός λεπτού, χρόνια φυγή, αναβράζων ζήλος υπερβάλλοντος ποιητή… τρελό σεργιάνι νοσταλγίας στο υπερθετικό της πρόσημο εκποίησε προφυλακτικά ηλιοτρόπια καταλαγιάζοντας πλανόδιους ωροσκόπους και ένα στίχο που είναι να βγει
Γηράσκω αεί μέσα σε Μεσσίες στίχων μακριά μιαν άλλη σοφία λέξεων ποθώντας με ΚΛΙΚ εδώ https://tzutzukas.wordpress.com/